ഫ്യൂസ് പോയെന്ന് ഭാര്യ.
ഇരുള്പ്പേടി ഞാനൊതുക്കിക്കൊണ്ട്
ആമാടപ്പെട്ടി തുറക്കുമ്പോള്...
കണ്ടുകിട്ടുന്നു
മൂന്നു ശവങ്ങള് - പല്ലികള്.
കറുത്തുനീലിച്ചവയെങ്കിലും
കണ്ണൂകള് പളുങ്കായ് തിളങ്ങുന്നവ,
വാല് മുറിയാത്തവ!
ഇന്നലെ ഇവരെണ്റ്റെ ഉത്തരം താങ്ങി
ഉപനിഷത്തായ് ചിലച്ചു.
സത്തൊഴിയാ വാലിന്തുമ്പില്
സത്യമേ തുടിക്കുന്നതെന്നു ഞാന് നിനച്ചു.
കാലിടറും നേരത്തെണ്റ്റെ
കണ്ഫ്യൂഷനൊടുങ്ങാതെ
ഇടത്തും വലത്തും, പിന്നിടയ്ക്കും
കാലുകള് കവച്ചു.
രോഗം (ലോകം)മാറാനിതു കാരണമെന്നു ശഠിച്ചു.
ധീരമാം ദിനോസറിന് മുഖഭേദങ്ങള്,
ഭീമപാദവൃക്ഷങ്ങള്,
ലോലഹൃദയാന്തരങ്ങളില് ചുവക്കും
തുടിപ്പാര്ന്ന മിടിപ്പുകള്,
നളന്ദാ-തക്ഷശിലാ വസന്താഗമങ്ങള്...
സര്ഗ്ഗസായൂജ്യങ്ങളെ ചരിത്രമാക്കും
മുഗ്ദ്ധ സുഷുപ്തീ ലയഭംഗീകാമനാകലികകള്... !
ഉള്ക്കണ്ണു തുറന്ന് ഞാന് വമ്പിലോര്ക്കവേ
പാടക്കോപ്പുകള് തോക്കുംവണ്ണം ചീറുന്നു...
അതേ, മൂന്നു പല്ലികള്, വാലുള്ളവ.
പിന്നെയാ യുദ്ധാവേശ ജാഥയിലവയെല്ലാം
വൃത്തബന്ധുരം ശിലാബന്ധിത വാക്യങ്ങളാല്
മര്ത്യമോക്ഷത്തിന് പുലയാട്ടുകള് തുടരുന്നു.
ആമാടപ്പെട്ടിമേല് മകനിപ്പോള്
സ്റ്റിക്കറൊട്ടിച്ചീടുന്നു:
"ദൈവമേ... നിന്പേരിപ്പോള്
പല്ലിയെന്നാണോ?
സ്തോത്രം... "
-----
Showing posts with label ശിവപ്രസാദ്. Show all posts
Showing posts with label ശിവപ്രസാദ്. Show all posts
Wednesday, July 22, 2009
മഴയില് നടക്കുമ്പോള്
മഴയില് നടക്കുമ്പോള്
മണക്കും ചോരക്കനല്,
ഉണരും സ്മൃതിയൊച്ച
ഒരൊറ്റച്ചിലമ്പു പോല്.
ഇടനീള്വഴി നീളെ
അഗ്രയാനത്തിന് പുത്തന്
പെരുമ്പാമ്പിഴയുമ്പോള്
തകില് കൊട്ടുന്നു പകല്.
തരളം വയലേല
കൈതപ്പൂങ്കരം നീട്ടി
മണപ്പിക്കുന്നകവും പുറവും
തിണര്ത്ത സ്നേഹത്താല്.
മഴക്കാറ്റുണരുമ്പോള്
മുകില്പ്പൂ നൃത്തം ചെയ്യും
മയില്ക്കാവടിപ്പെയ്ത്തായ്
മിഴികള് കലമ്പുന്നു,
തീര്ത്ഥക്കുടമുടയുന്നു.
മരിച്ച സ്നേഹങ്ങള് തന്
മുളമ്പൂ മുളയ്ക്കവേ
ചൊരിഞ്ഞ താപങ്ങള് തന്
കാടുണര്ന്നുലയുന്നുണ്ട്,
അടുത്തും അകലെയും.
മരിക്കാത്തവയെല്ലാം,
മുളയ്ക്കാ വിത്തായ് മണ്ണിന്
വിടരാച്ചുണ്ടിന് മൌനം
ഉമ്മവച്ചെടുക്കുന്നു.
രാത്രിതന് ചുരം താണ്ടി
ആഷാഢക്കുളിര് മോന്തി
ജ്വരവേദനകളില്
കല്പ്പാന്തം മണത്തുകൊണ്ട്
സ്വയമേതുറവയെ തേടുന്നു... ?
കടലിണ്റ്റെ കലിയും കവിതയും
ചേര്ത്തു മോന്തുന്നു ഞാന്.
തിമിരക്കാഴ്ച തിങ്ങും
മനസ്സാല് വടികുത്തിയിടറി,
തളരാതെ, പിന്മാറാതെ
ചികയുന്നകക്കണ്ണിന് തെളിദൃശ്യങ്ങള്...
സ്വപ്നബന്ധുരം ജീവിതാര്ഥം
മഴയില് നടക്കുമ്പോള്.
000
മണക്കും ചോരക്കനല്,
ഉണരും സ്മൃതിയൊച്ച
ഒരൊറ്റച്ചിലമ്പു പോല്.
ഇടനീള്വഴി നീളെ
അഗ്രയാനത്തിന് പുത്തന്
പെരുമ്പാമ്പിഴയുമ്പോള്
തകില് കൊട്ടുന്നു പകല്.
തരളം വയലേല
കൈതപ്പൂങ്കരം നീട്ടി
മണപ്പിക്കുന്നകവും പുറവും
തിണര്ത്ത സ്നേഹത്താല്.
മഴക്കാറ്റുണരുമ്പോള്
മുകില്പ്പൂ നൃത്തം ചെയ്യും
മയില്ക്കാവടിപ്പെയ്ത്തായ്
മിഴികള് കലമ്പുന്നു,
തീര്ത്ഥക്കുടമുടയുന്നു.
മരിച്ച സ്നേഹങ്ങള് തന്
മുളമ്പൂ മുളയ്ക്കവേ
ചൊരിഞ്ഞ താപങ്ങള് തന്
കാടുണര്ന്നുലയുന്നുണ്ട്,
അടുത്തും അകലെയും.
മരിക്കാത്തവയെല്ലാം,
മുളയ്ക്കാ വിത്തായ് മണ്ണിന്
വിടരാച്ചുണ്ടിന് മൌനം
ഉമ്മവച്ചെടുക്കുന്നു.
രാത്രിതന് ചുരം താണ്ടി
ആഷാഢക്കുളിര് മോന്തി
ജ്വരവേദനകളില്
കല്പ്പാന്തം മണത്തുകൊണ്ട്
സ്വയമേതുറവയെ തേടുന്നു... ?
കടലിണ്റ്റെ കലിയും കവിതയും
ചേര്ത്തു മോന്തുന്നു ഞാന്.
തിമിരക്കാഴ്ച തിങ്ങും
മനസ്സാല് വടികുത്തിയിടറി,
തളരാതെ, പിന്മാറാതെ
ചികയുന്നകക്കണ്ണിന് തെളിദൃശ്യങ്ങള്...
സ്വപ്നബന്ധുരം ജീവിതാര്ഥം
മഴയില് നടക്കുമ്പോള്.
000
Subscribe to:
Posts (Atom)