അല്ലയോ മുതലേ...
നിന്റെ കണ്ണട ചുവന്നാണ്,
ഉടുപ്പ് പച്ചയാണ്,
നടപ്പ് ചരിഞ്ഞാണ്,
കിടപ്പ് ആരാന്റെ കട്ടിലില്!
ചിരി പതിഞ്ഞതും
എഴുത്ത് കാപട്യവും
പാട്ട് അപശ്രുതിയെങ്കില്
നോക്ക് പാതിയടഞ്ഞത്.
ഏറ്റവും അസഹ്യം
ആ കണ്ണുനീരാണ്.
അതിന്റെ നിറവില് അമ്ലമഴ
കനച്ച് കുതറുന്നു.
വഴുവഴുത്ത സ്ഖലിതത്തില്
സനാതനത്വം മറയുന്നു.
പിന്നെയുമുണ്ട് കുറ്റങ്ങള്...
നാമജപം വികടത്വമാക്കി
പ്രാര്ത്ഥനയെ സ്വകാര്യമാക്കി
പ്രാണായാമത്തില്പ്പോലും
മറ്റുള്ളവര്ക്കായ് തപിച്ചു.
ആകയാല് ഞങ്ങള് വന്നു;
നിന്റെ ഹൃദയം പുറത്തെടുക്കാന്
നക്രഹൃദയം നറുമരുന്നെന്ന്
നാനാമുനികള് അരുള്ചെയ്തത്
ഈ കര്മ്മത്തെ സാധൂകരിക്കും.
നിന്റെ കണ്ണീര് ഒന്നടക്കുക,
സ്വര്ഗ്ഗമെങ്കിലും കാംക്ഷിക്കുക.
ചോരയുടെ ചൂടും
മാംസത്തിന്റെ ചൂരും
ഞരമ്പുകളുടെ മുറുക്കവും
അസ്ഥികളുടെ കാഠിന്യവും.
അസാധാരണം ഈ മിടിപ്പുകള്,
ഒരു ടൈംബോംബിന്റെ തുടിപ്പുകള്?
സിത്താര്, ബാംസുരി, തബ്ല...
ഇതാ മധുരമായ് മുഴങ്ങുന്നു
അന്ധഗായകന്റെ ആറാം സിംഫണി.
000